Aşağıdaki yazıyı dört sene önce yazmışım. Şimdi tekrar etmek zamanı geldi:
Taa çocukluğumdan beri Türkiye'de nükleer santral yapılmasından hep korktum. Belki sizlere komik gelecek ama bu korkumun ana kaynağı bizim 1945 modeli Frigidaire marka buz dolabı idi. O zamanlar buz dolabı bulunmaz bir nimet. Bir mahallede ya bir ya da iki tane var. Bütün mahalle o bir iki buz dolabını kullanır. Bozulması muhtemel olan yemekler rica minnet buz dolabı sahibi olan komşulara gönderilir, hatırı sayılır misafir gelip de buzlu rakı içmek icap ettiğinde de komşudan rica minnet buz istenilirdi.
Bizim hasbel kader bir buz dolabımız vardı. Ve biz nereye taşınsak tabii o dolap da bizimle gelirdi. Her taşınmadan sonra da dolabın kalktığı yerde bir kaç vida, civata v.b. kalırdı. Annem her defasında telaş eder, usta çağırır gelen ustalar (!) da 'Merak etme hanım, bu gavurlar fazla parça kullanırlar, bu vidaların olmaması dolaba hiç tesir etmez' derlerdi. Sonunda bir gün bizim Frigidaire yürümeye başladı ve gidip karşı duvara çarptı. Zan edersem o güne kadar içinden bir kaç kilo vida filan düşüp gitmişti.
Evdeki diğer aletler için de benzeri lafların edildiğini zaman içinde duymuştum. Sonra bir gün Karaköy-Tünel arasında çalışan Tünel'in kayışı koptu ve vagonları parçalandı. İnsanlar öldü. Büyüklerin 'Bakımı yapılmamış' dediklerini hep hatırlarım. Bir komşumuz vardı, otomobilini hep kendi tamir etmek için uğraşır ve sağdan soldan bulduğu uyduruk parçalarla o arabayı yürütmeye çalışırdı. Sonunda bir gün o araba yolun ortasında yandı.
Rahmetli babam Ankara'da yaşadığı için sık sık trenle Ankara'ya giderdim ve hemen her defasında tren Polatlı civarında arızalanıp, Ankara'dan yedek lokomotif gelmesi beklenilirdi. Hep de aynı lafı duyardım 'Birader, ne olacak doğru dürüst bakım yapılmıyor ki!'
Yani diyeceğim bizim Türk milleti tedbir almakta, cihazların bakımında pek itinalı hareket etmez. Hal böyle olunca da nükleer santral gibi çok teknik bir şeyin Türkiye'de kurulması ihtimali beni ürkütür. Hele bu nesnenin arızlandığı zaman etrafına ölüm saçtığını hem de seneler boyu ölüm saçtığını da düşününce tüylerim ürperir.
Ecevit'in son başbakanlığı zamanında bu proje rafa kaldırılmıştı. Şimdi AKP iktidarı nükleer santralı yeniden kaşımaya başlamış.
Bu haberi dinlerken aynı saat içinde duyduğum bir iki haber daha aklıma geldi. Batman'daki rafineri bir şeyler sızdırdığı için şehir hafiften yanıyormuş ve daha da fazla yanabilirmiş. Bu bir. Bir de Türkiye'de imal edilen ilaçların % 25'nin sahte belgeler kullanılarak alınan izine istinaden yapıldığı haberi var.
Şimdi bütün bu haberleri ve Türk milleti hakındaki altmış senelik kanaatlerimi bir araya getirince, bu mutasavver (planlanmış, düşünülmüş) nükleer santralın yapılmasını hiç ama hiç istemiyorum.
İlaçtan çalan, hastanede yatan garibanlarını organlarını çalıp satan, bakanı canlı yayında radyasyonlu çay içen, Cumhurbaşkanı (Kenan Evren, 1986, Çernobil faciasından sonra) 'Biraz radyasyon Türk milleti için faydalıdır' diyen, bir rafineriyi bile doğru dürüst idare edemeyen, evlerine aldıkları hiçbir cihazın kullanma kılavuzunu okumayan, çıbanlarını kezzap dökerek tedavi etmeye çalışan, kurban keseyim derken kendi kolunu bacağını kesen, ciddiyet, eğitim ve disiplinden çok uzak, teknoloji özürlü olan insanların çoğunluk teşkil ettiği bir toplum böyle tehlikeli bir şeyi nasıl işletir? Unutmayın bundan önce planlanan reaktör tam deprem fayının göbeğindeydi.
Yazık değil mi bu Türk insanına? İçirdiğiniz radyasyonlu çaylar yetmedi mi? Hidroelektrik, güneş, rüzgar v.b. enerji imkanları çok bol olan memleketimizde, neden bu kaynaklara rağbet edilmez de illaki birileri komisyon alsın diye başımızı nükleer belaya sokmaya çalışırlar? Neden halk şuurlu elektrik kullanma konusunda eğitilmez?
Yapmayın, etmeyin. Unutmayın ölümüne sebep olacağınız her on insandan, dördü size oy verdi!

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.3