|
 İlk defa 1992 senesinde duyduğum, inanılmaz ama son derece komik bir hikaye son günlerde yeniden ortalıkta dolaşamay başladı. Aşağıda bu nefis hikayeyi bulacaksınız:
Buna kesinlikle gözlerinizden yaşlar gelinceye kadar güleceksiniz. sonuna kadar okuyun. Bu olay gerçek hayatta olmuş ve basına yansımış bir olaydır.
Büyükşehir Belediyesi Kuruluşlarından KİPTAŞ'ın Genel Müdür
Yardımcısı Emin Batur'a, şantiyelerden birinde meydana gelen bir kaza sonunda kazaya maruz kalan duvarcı ustasının yazdığı tutanak:
'İş kazası tutanağına planlama hatası diye yazmıştım. Bunu yeterli
görmeyerek, ayrıntılı anlatmamı istemişsiniz. Şu anda hastanede yatmama neden olaylar aynen aşağıda anlattığım gibi olmuştur
Bildiğiniz gibi ben bir duvarcı ustasıyım. İnşaatın 6. Katındaki işimi bitirdiğim zaman biraz tuğla artmıştı, yaklaşık 250 kg. kadar olduğunu tahmin ettiğim bu tuğlaları aşağıya indirmek gerekiyordu. Aşağıya indim bir varil buldum, ona sağlam bir ip bağladım, 6. kata çıktım ipi bir çıkrıktan geçirip ucunu aşağıya salladım.
Tekrar aşağıya indim ve ipi çekerek varili 6 kata çıkardım. İpin ucunu sağlam bir yere bağlayıp tekrar yukarı çıktım. Bütün tuğlaları varile doldurdum.
Aşağı indim, bağladığım ipin ucunu çözdüm. İpi çözmemle birlikte birden kendimi havada buldum. Nasıl bulmayayım ben yaklaşık 70 kiloyum. 250kg lik varil süratle aşağıya düşerken beni yukarı çekti. Heyecan ve şaşkınlıktan ipi bırakmayı akıl edemedim. Yolun yarısında dolu varille çarpıştık.
Sağ iki kaburgamın o esnada kırıldığını sanıyorum. Tam yukarı çıkınca iki parmağım iple beraber çıkrığa sıkıştı. Parmaklarım da bu sırada kırıldı.
Bu esnada yere çarpan varilin dibi çıktı ve tuğlalar etrafa saçıldı. Varil hafifleyince bu sefer ben aşağıya inmeye varil yukarı çıkmaya başladık ve yolun yarısında yine varil ile çarpıştık.
Sol bacağımın kaval kemği de bu sırada kırıldı. Can havli ile ipi bırakmayı akıl ettim. Başımı yukarı kaldırdığımda boş varilin süratle üzerime geldiğini gördüm. Kafatasımın da böyle çatladığını sanıyorum. Bayılmışım, gözümü hastanede açtım.
Cenabı Hak'tan bütün kullarını böyle görünmez kazalardan korumasını diler, hürmetle ellerinizden öperim
Duvarcı Ustanız LAZ OSMAN'
Şeker yiyen adam!
Bir kaç zaman önce bizim evde bir genç arkadaş vardı. Bir müddet bizde misafir olarak kaldı. Aslen Bodrum'lu olan Alpay Yılmaz, çok saygılı, efendi ve çalışkan bir genç. Üstelik de çok koyu bir Fenerbahçeliydi.
Bize geldiğinden bir kaç gün sonra halinde bir çekingenlik ve tuhaflık sezdim. 'Alpay' diye sordum 'Kardeşim bir derdin mi var? Bir eksiğin mi var?'
O çekingen hali ile 'Efendim' dedi 'Evde şeker kalmadı.'
'Tamam' dedim 'Akşama getiririm. Yok yok daha iyisi al şu parayı, git bakkala şeker de al. Ne eksik ise, canın ne çekiyor ise al. Burası senin evin.'
Alpay'ın yüzü güldü ve her şey normalleşti. Aradan bir kaç gün geçti baktım bizim Alpay yine biraz nane molla.
Sordum 'Alpay, ne oldu?' diye
O 'Efendim' dedi 'Evde şeker yok.'
Şaşırdım 'Evladım sen bir kaç gün önce şeker almadın mı?'
Alpay 'Aldım ama bitti' dedi.
Ben hiç şeker kullanmadığım için şaşkın şaşkın 'Nasıl biter yahu?' diye sordum.
Alpay sanki bir suç işlemiş gibi kızardı bozardı ve 'Efendim ben yedim' dedi.
Ben 'Afiyet olsun, al sana para. Git istediğin kadar şeker al' dedim ama bir yandan da koca paket şekerin nasıl bittiğini anlamaya çalışıyorum.
'Alpay' diye sordum 'Sen şekeri nasıl yiyorsun?'
Anlattı 'Ben günde 6-7 çay içerim, her bardak çaya da 7-8 şeker katarım. Çayı içerken ağzıma da bir kaç ilave şeker atarım.'
Bir hesapladık, bizim Alpay günde en az altmış şeker yiyor. Ve tabii içinde 360 şeker olan kutu da ona ancak 5-6 gün dayanıyor.
'Oğlum' dedim 'Ye, afiyet şeker olsun! Helal olsun ama benim bildiğim kadarı ile şeker zararlı bir şey. Hele bu kadar çok yemek!'
O anlattı 'Ben eskiden çay bardağına bir şeker filan katardım. Sonra bir trafik kazası geçirdim. Günlerce komada kaldım. İyileştikten sonra da böyle şeker yemeğe başladım.'
Bu hadiseden bir kaç gün sonra da bu Alpay'ın günde katıksız yedi, sekiz somun ekmek yediğini öğrenmiştim.
Severim Sinan Bey'i
Ankara Ticaret Odası Başkanı Sinan Aygün belki de ilk kez ekonomiyle ilgili reel bir araştırma sonucunu açıkladı. Açıklamaya göre; Mesela 1 kalp pili ithal etmek için, Türk ekonomisinin 6.100 kg demir cevheri ihraç etmesi gerekiyormuş. 1 cep telefonu için 1 ton domates, 722 dolarlık bir tabanca için 5.5 ton patlıcan satmamız gerekiyormuş. 'Türkiye teknoloji ihraç etmeden dış ticaret açığından kurtulamaz' diyor rapor. Bu arada verilen örneklerden biri de şu: '107 bin dolara satılan bir lüks otomobil (mesela bir cip) alabilmek için, Türkiye'nin 713 ton hıyar ihraç etmesi gerekiyormuş. ' Yani; bir hıyar cipe binecek diye 713 ton hıyar satıyormuşuz yurt dışına!
15.05.2008
Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır
 Favori olarak ekle (4) |  Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 77 | Yazdır | E-posta
Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun. Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.3 |
Köşe Yazarları 
Bu yazıya ilk yorumu yazın
