Günümüzde milletlerin en büyük zenginliğinin iyi yetişmiş insan gücü olduğu konusu tartışılmaz bir gerçektir.Yeterli insan gücüne sahip olmayan milletler,dünyanın en zengin maddi kaynaklarına sahip de  olsalar,ondan yeterli şekilde yararlanamaz ve bu serveti başkalarına kaptırmaya mahkumdurlar.Diğer taraftan iyi eğitilmiş,bilgi beceriye  sahip,disiplinli çalışmaya alışmış birçok millet,çok yetersiz kaynaklara sahip topraklar üzerinde ve  çok kalabalık sayıda bulunmuş olsalar da,bu vasıfları dolayısıyla fakirliği çok geride bırakıp,yüksek bir yaşam seviyesine ulaşmayı bilmişlerdir.Hatta bunlar içinde çok ağır harp felaketine uğrayıp bütün maddi altyapısı,köprüler,yollar,okul,hastane ve bütün fabrikaları tahrip olmuş milletler dahi,barış dönemine  geçince,birkaç sene  içinde kendilerini toplamışlardır.Almanya ve Japonya,bu konunun açık örneğini teşkil etmektedir.Çünkü;II.dünya  savaşında birer harabeye  dönen bu ülkeler,çok kısa denilebilecek bir süre  sonra,dünyanın önemli bir gücü haline  gelmiştir.

               Bu milletlerin hızla  kalkınmasının,ileri bir noktaya varmasının asıl sebebi,iyi yetişmiş bilgi ve beceriye sahip insan gücüdür.Kısaca ; ülke  insanlarının iyi eğitilmiş yüksek bir eğitime sahip olmaları;disiplinli çalışma yetenekleri kazanmış bulunmalarıdır.Buna  bir milletin beşeri sermayesi denilebilir.

                Ancak;ekonomi ve  insan gücü kaynakları bakımından ileri derecede bulunan birçok ülkenin sosyal bünyesinde,manevi ve  kültürel mirasında birçok çürüme ve  sapmaların ortaya çıktığı görülmektedir.

               Sadece  kuru bilgi ve  beceri değil,fazilet duyguları,manevi,ruhi derinlik ve  zenginliği;topluma,yetişen nesillere kazandırmanın,onu şahsiyetin ayrılmaz bir parçası yapmanın en sağlam ve geçerli yolu iyi bir eğitim ve  öğretimdir.

               Eğitim hizmetleri gibi  memleketin  çok  önemli bir  vazifesini gören insanlar ve  özellikle de öğretmenlerin büyük bir fedakarlık,şevk ve  gayret içinde olmaları gerekir.Yani bu hizmetlerini,menfaat temini ve  ücret alma şeklinde  görmemelidir.Gösterişsiz,alkışsız ve  safi bir hizmet seyriyle,yepyeni bir neslin yetişmesi uğruna kendilerini fedakarlık  beklenmektedir.Sahip oldukları ilmi;geçim kaynağı olmaktan çıkarırlarsa,ilmin izzetini de  korumuş olacaklardır.

                Eğitim anlayışının,bu ve  buna  benzer esaslar üzerine  oluşturulması halinde insanın,toplumun ve  devletin bir  bütün  olarak ele  alınması ve birbirine kaynaştırılması mümkün olacaktır.

                Kişinin ailesini,devletini,milletini,tarih ve  kültürünü sevmesi,koruması,yüceltmesi için milli ve  manevi şuura  sahip olması lazımdır.milli ve  manevi şuur,eğitim politikasının iki temel prensibi olmalıdır.

                 Dilimizde çalışmanın gerek ve  faydaları üzerine pek çok söz vardır.Bunları düşününce,eğitimde,ekenin biçeceğine;hareketin berekete nasıl berekete  dönüşeceğine  bir kıstastır.

                  Saygı ve  sevgi ki Hz.Davut’ta sabır;Peygamberimiz’de  ahlak,Yunus’ta yaratanı, hoş görmek ;padişahlarda adalet,Cumhuriyetimizin banisi M.Kemal Atatürk  de ise damarlarımızdaki asil kanın etkisiyle öğünmek,çalışmak,güvenmek şeklinde bize  tavsiye  edilmiştir.

                                                                                         Durmuş CAN
 

Yorumlar (1)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.3