KARDELENLER BİZİ ÇAĞIRIYORLAR!

Kardelenleri bilirsiniz. Uzun süren karakışın ardından baharı müjdeleyen kardelenleri.. Yağan karın altında filizlenip sabırla baharı bekleyen  ve vakti  geldiğinde ilk baharın habercisi olan sabır çiçeklerini..

Son baharda doğup büyüdükleri köylerini  bırakıp istemeye istemeye de olsa şehre giden,bir kışın bitmesini sabırsızlıkla bekleyen Arif amcaları,Ali dayıları,Ayşe bacıları,Fatma teyzeleri:”Gelin artık,bırakın o büyük şehirlerin ucube binalarını,kasvetli apartmanlarını,problem insanlarını;dönün evlerinize,yuvalarınıza,kendinize”  diye geri çağıran KARDELENLERİ..

Kardelenler açtılar. Arif amcalar, Ali dayılar, Ayşe bacılar, Fatma teyzeler birer birer dönüyorlar artık. Anadolunun her yerine giden arabalarda olduğu gibi Alucra’ya giden otobüsler de onlarla dolu.

Onlar baharı zor etmişlerdi zaten. Her gün bu dönüş gününün hayalini kurmuşlardı. Daha geldikleri gün ayırmışlardı otobüslerdeki yerlerini.

Onlar, ekmek paralarını kazanmak için memleketlerini terk etmek zorunda kalan ve bir daha da geri dönemeyen çocuklarını, köylerini hiç görmeyen veya köylerini unutmaya başlayan torunlarını ziyaret etmeye gelmişlerdi. Yoksa kış ne kadarda çetin olsa, yalnızlık ne kadarda dayanılmaz olsa da köylerinden asla vazgeçemezlerdi.

Onlar; şehirdeki evleri kendilerinin de olsa, çocuklarının evleri de olsa hep misafir olarak geldiler, misafir olarak kaldılar. Çocukları ile de, gelinleri ile de, torunları ile de misafir gibi yaşadılar. Canları bir çay istediğinde bile rahatlıkla söyleyemediler.

Uyandıklarında kalkmak için çocuklarının kalkmasını, akşam olunca uzanıp yatmak için çocuklarının yatmasını beklediler.

Dertlerini ne oğullarına, ne kızlarına, ne damatlarına rahatlıkla söyleyemediler. Sokağa çıktıklarında derdini paylaşacakları ne bir tanıdık taş, sırtlarını yastayıp uzanacakları ne bir ağaç vardı. Dost olmaya çalıştığı kaldırımları bir sonraki yıl yerinde bulamadılar. Ayak izlerini her seferinde yok etmişti şehirler.

Ne kadar büyük olsa da onlar için hapishane idi şehirler. Apartman dairelerine sığamazdı ufuklar kadar geniş yürekleri, sığamadılar. Her gün selamlaştıkları kuşları, göz kırptıkları yıldızları şehirlerde bulamadılar.

Sonsuzluğu seyre alışkın gözleri karşı apartmanın duvarına bakmaktan yorgun düşmüş, dedikodu haneleri halini almış kahvehanelerde yürekleri iyice daralmıştı ki kardelenler imdada yetiştiler.

Onlar gidiyorlar. Kendilerini bekleyen kuşlarla, yıldızlarla buluşup hasret gidermeye gidiyorlar.

Onlar gidiyorlar. Arif amcalar, Ali dayılar, Ayşe bacılar, Fatma teyzeler gidiyorlar. Ayak izleri ile hatıraları ile çocuklukları ile buluşmaya gidiyorlar.

Onlar gidiyorlar. Sayıları milyonda olsa yalnız yaşayanları, imkânlar içinde bereketsizliğe duçar olanları, her şeyi olsa da huzuru olmayanları kendi haline bırakıp gidiyorlar.

Muhtıraları, krizleri, hoşgörüsüzlükleri, medeniyet kalkanı giydirilmiş bedevilikleri arkada bırakıp gidiyorlar.

Onlar misafir olmaktan kurtulacakları köylerine, evlerine gidiyorlar.

Onlar KENDİLERİ İLE KAVUŞMAYA; AĞAÇLARLA, TAŞLARLA, KUŞLARLA KONUŞMAYA GİDİYORLAR.

Oralarda doğup büyüyen, çocukluğunu oralarda yaşayan, bugün ise şehrin hengâmesinde kaybolmakta olan bizler onları şairin dizeleri ile uğurluyoruz.

Uçun kuşlar uçun doğduğum yere;
Şimdi dağlarında mor sümbül vardır.
Ormanlar koynunda bir serin dere,
Dikenler içinde sarı gül vardır.

……………………………………..

Orda geçti benim güzel günlerim;
O demleri anıp bugün inlerim.
Destan-ı ömrümü okur dinlerim,
İçimde oralı bir bülbül vardır.

Uçun kuşlar, uçun bur da vefa yok;
Öyle akarsular, öyle hava yok;
Feryadıma karşı aks-i seda yok;
Bu yangın yerinde soğuk kül vardır

Allahtan ki; gitmenin de, kalmanın da zor olduğu bu dünyada baki değiliz.

Sevgilerimle…

Mustafa YELEK

Bu mail adresi spam botlara karşı korumalıdır, görebilmek için Javascript açık olmalıdır

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.3